Zoeken
  • Julie Bekaert

30 jaar op onze wereldbol

Bijgewerkt: 2 mrt 2019


3 decennia

30 jaar

360 maanden

....


Zo lang besta ik al op onze wereldbol. En het is nu eenmaal een gegeven dat "30 jaar" voor velen een mijlpaal is. Vaak een vervloekte leeftijd. "De kaap van 30 is bereikt." En dat lijkt dan afschuwelijk. Maar is dat ook zo? Neen. Voor mij niet. Want ik heb niet moeten wachten tot de kaap van 30 om verjaardagen als "minder leuk" te ervaren. ツ Al een aantal jaren, tot grote ergernis en verbazing van Floris, zijn verjaardagen niet de leukste dagen voor mij. Telkens voel ik mij droevig. Droevig omdat we wéér een jaar verder zijn. Niet alleen ik, maar iedereen rondom me heen wordt dan ouder voor mij. Alles wordt ouder. En dat betekent dan steeds minder tijd resterend op de teller. Een zeer foute gedachte. Maar zo voelt het nu eenmaal. Al enkele jaren. Dus ook jaar 30.


Hoe ik mijn dertigste verjaardag heb doorgebracht?

Een heel eenvoudige zaterdag. Voornamelijk gevuld door slaap, slaap en slaap. Want de korte nachten beginnen soms door te wegen. Af en toe een weenbui (routineus op élke verjaardag), gevuld door knuffels met Floris en mijn meisje. En 's avonds gaf ik een feestje met mijn beste vrienden terwijl mijn meisje een nachtje ging logeren bij oma en opa. Kortom: een zeer eenvoudige zaterdag eindigend in een spetterend feestje met de leukste vrienden.


Heel vaak, wanneer ik de cliché-zin uitsprak dat ik de kaap van 30 heb bereikt, werd onderstaande opmerking onmiddellijk gecountered:

"Julie, je hebt een fantastische vriend en een wondermooi kindje. Je hebt alles bereikt!"

Vreemd vond ik het. Want op deze manier lijkt geluk vertaald te zijn naar het hebben van een vriend, een kind, een job, een huis enzovoort. En zo zie ik het niet. Uiteraad is er een verband maar in se staat dat voor mij los van elkaar.


Ja, uiteraard ben ik gelukkig nu. Enorm gelukkig. Ik zou er zelfs van kunnen wenen. (weeral) Maar dat "gelukkig zijn" begint, volgens mij, altijd bij de persoon zelf. Het hebben van een partner, een huis, een kind enzovoort... kan iemands happiness exponentieel vergroten, maar dat zou onmogelijk zijn als die persoon zélf niet happy is met zichzelf.


Betekent dit dat ik nooit zorgen of complexen ken?

Neen absoluut niet. Ik zou wel een aantal dingen kunnen opsommen die ik graag anders had gezien. Maar al die dingen zijn oppervlakkig. Nu besef ik dat het daar niét om draait. Het is goed zoals het nu is. Ik ben mezelf en dat is goed. Zelfs méér dan goed. Ik ben echt gezegend. En af en toe moet ik dat weer tegen mezelf zeggen. Want af en toe durf ik het wel eens te vergeten. Maar dat is eigen aan een mens zeker? (of toch zeker eigen aan een vrouw? ツ)


Conclusie van het hele verhaal: Hoewel ik al ettelijke jaren mijn verjaardagen vervloek, wil en zal ik met trots zeggen dat ik nu 30 jaar ben. Ik ben volledig mezelf en ik ben ontzettend gelukkig. En ik ben omringd door de liefste familie en vrienden. Maar vooral door het beste liefje ter wereld en de wonderlijkste baby van de hele wereld, Isolde.


DUS: Het leven is mooi. Ook als je 30 bent! ツ


  • Black Instagram Icon