Zoeken
  • Julie Bekaert

De dag die mijn leven veranderde


Zondagavond, 7 oktober 2018 om 21u34 in het Maria Middelares te Gent. Onze nieuwe realiteit voor de eerste keer op beeld gebracht: Floris, Julie en baby Isolde. Ultieme happiness!

Hoe baby Isolde van zich liet horen?

Wel, laat me beginnen met mijn eerste vrije dag van mijn moederschapsrust: vrijdag 5 oktober. Ik werd wakker met een glimlach op mijn gezicht. Hemels! Ik moet even niet meer gaan werken, 3 maanden "vakantie", stiekem geïnterpreteerd als "me-time" alvorens "baby-time". Nog even wat rusten, netflixen en shoppen alvorens de start van dat nieuwe hoofdstuk in mijn leven, het baby-hoofdstuk. Een hoofdstuk nog geheel onbekend.


Die eerste vrije dag is me zeer wazig bijgebleven. Ik was meer bezig met het plannen van mijn volgende dagen dan effectief stil te staan bij die ene dag.

Mijn laatste zwangerschapsfoto, 1 dag voor D-Day

Zaterdag 6 oktober werd een druk-geplande dag. Een bezoekje aan de kapper, mee getuige zijn van een mooi huwelijk en ten slotte een basketbal match bijwonen. Moe maar voldaan kroop ik rond 11 uur 's avonds in mijn bed. Slechts een paar uur later, rond 2 uur AM, werd ik wakker van pijnscheuten in mijn onderrug. Nietsvermoedend tijdens mijn zoveelste nachtelijke wc-bezoekje, overtuigde ik mezelf dat dit een kwaaltje zou zijn gelinkt aan mijn dikke buik. Op dat moment kwam mijn vriend thuis, moe van het vieren van de eerdere basketbal match. Wanneer ik hem vertelde over mijn kwaaltje, zag ik zijn blik onmidellijk veranderen in een "oei, het is zover!"-blik. Maar enkele minuten later, waren we toch al weer in slaap gevallen...


Baby Isolde koos de juiste dag! Zondag 7 oktober.

Waarom de juiste dag? Omdat zowel mijn ouders als Floris zijn papa de wereld moesten verkennen tot die dag (lees: op reis waren, de ene in het verre Spanje en de andere in het nog veel verdere Australië). En dus zou ik het zeer jammer gevonden hebben, moest Isolde haar intrede vroeger gemaakt hebben. Maar die zorgen waren dus overbodig want baby Isolde heeft de juiste timing gekozen. ツ


Alleszins, zondag 7 oktober startte voor mij om 10 uur 's ochtends wanneer het eerdere rug-kwaaltje terug naar boven kwam. Deze keer op een regelmatig tempo, om de 10 minuten. En nog steeds in mijn onderrug. Waren het harde buiken (de zogenaamde oefen-weeën) of was dit nu écht? Aangezien de pijn relatief draaglijk was ging ik voor het antwoord "harde buiken". Wist ik veel?


Maar stiekem deed me een andere hersenkronkel in parallel denken dat dit wel eens de échte weeën zouden kunnen zijn. Wanneer een uur later de frequentie van de pijnscheuten veranderde naar 5 minuten, werd het al snel duidelijk voor mijn vriend. Onmiddellijk had hij een applicatie geïnstalleerd om de weeën tijdsgewijs mooi te kunnen opvolgen. De waarheid kwam steeds dichterbij: het zou wel eens D-Day kunnen zijn...


Helemaal anders dan verwacht!

Misschien brengt de media het verkeerd in beeld, maar ik had me steeds een zeer dramatische en chaotische bevallingsdag voorspeld. Geen tijd meer om nuchter na te denken en geen tijd meer om je valies te maken. Integendeel! Elke 5 minuten dat ik géén wee ondervond, was ik bijzonder aangenaam en kon ik nog de wereld aan. (tot 6 PM weliswaar - zie verder)

Om 4 PM vertrokken we op ons gemak richting spoed van het Maria Middelares te Gent.


Aangekomen aan de receptie, sprak ik de woorden: "Ik denk dat ik moet bevallen". We moesten er zelfs van lachen. Het leek een grap. De verpleegster bood al snel een rolstoel aan maar dat leek mij overbodig. We wandelden samen naar de verloskamer (zeer verrast dat we onmiddellijk naar daar gingen) - en weliswaar met de nodige tussenpauzes om even een wee te kunnen trotseren. Wanneer de gynaecoloog van wacht mij onderzocht en de vaststelling van "4 cm opening" maakte, gevolgd door de zin "het zal voor vandaag zijn", kreeg ik rillingen over mijn hele lichaam. Het gezicht van Floris sprak ook boekdelen. We waren enorm verrast maar ook zo blij dat we bijna ons meisje zouden ontmoeten.


Wat hierna volgt, kan ik eigenlijk enkel kort samenvatten. Waarom? De pijn werd helser waardoor de herinnering steeds vager wordt. En wanneer ons meisje geboren werd en in mijn armen werd gelegd... stond onze wereld helemaal stil.


Dus mijn samenvatting vanaf aankomst in het ziekenhuis omstreeks 4 PM:

- De gynaecoloog brak mijn water. Hierna werden de weeën veel pijnlijker, frequenter en dus bijna ondraaglijk.

- Een paar uur kon ik de pijn nog trotseren gevolgd door de uitspraak: ik wil NU de epidurale!

- En om 21u34 stond onze wereld op zijn kop.

Een wazig maar o zo mooi moment!

Dit verhaal heb ik op een zeer traag tempo geschreven. Elke andere zin begon ik te dromen en probeerde ik het moment te herbeleven. Maar steeds meer wordt die dag vager en vager omdat het zó allesveranderend was. En juist daarom ben ik blij met het initiatief van mijn blog, zijnde een poging om dit verhaal iets meer te kunnen vastnemen.


@ Baby Isolde: je hebt mama en papa echt overdonderd. Tegen alle verwachtingen in, waren we onmiddellijk verliefd op jou!


  • Black Instagram Icon