Zoeken
  • Julie Bekaert

Bezoekje aan haar school (nu al?!)

Nietsvermoedend haalden we enkele brieven uit onze brievenbus. Eveneens klaar om alle reclamefolders - mits een kleine scanning - rechtstreeks in de papierbak te smijten. Maar plots zagen we een brief gericht aan Isolde Claeys: een uitnodiging voor de opendeurdag van een schooltje vlakbij. Onze eerste reactie was: huh? Isolde naar school? Nu al? Maar ze is nog een baby?

Dichtbij papa aan het dromen terwjil we de uitleg kregen van de schooldirectrice.

Wederom een bewijs dat we niet meteen tot de meest ervaren categorie van ouders behoren. We hadden nog geen enkel moment gedacht aan het "naderende" schooltijdperk. Voorbereiding is niet echt aan ons toegewijd... Alleszins, na een kort overleg met de lieve dames van onze crèche werd het snel duidelijk dat we wel degelijk naar die opendeurdag moesten gaan. Dus meer dan anderhalf jaar alvorens Isolde effectief het schooltijdperk zou moeten instappen, stonden we in 1 van de lokale scholen te luisteren naar hun werking en hun inschrijvingsprocedure. De taakverdeling tijdens de opendeurdag was op voorhand duidelijk afgesproken tussen mij en Floris: Hij zou Isolde in de gaten houden die kruipend alles aan het verkennen was en ik zou alle informatie absorberen en de nodige vragen stellen. (al wist ik niet goed welke informatie ik wou nagaan) Alleszins, al snel werd het moeilijk voor mij om me aan die taakverdeling te houden. Terwijl er heel veel informatie rond schoolvisie/ waarden/turnles/opvanguren op mij afkwam... dwaalden mijn gedachten voortdurend af. Het was alsof ik met mijn voetjes op de grond werd gezet met 1 duidelijke boodschap: "Julie, Isolde is geen baby meer." Mijn baby zal binnenkort haar weg moeten vinden in een "grote" school. Mijn lief klein meisje zal niet meer zo vertroeteld kunnen worden in de crèche en zal zelf een beetje haar plan moeten trekken. Wauw, mijn mama-hartje brak even.


En terwijl ik me dat realiseerde, kwam daarbovenop nog eens het zwaarste besef dat de school dagelijks al eindigt om half 4 in de namiddag. Uiteraard wist ik dit ergens wel uit een ver verleden, maar nu sloeg dit gegeven even de nagel op de kop. Het besef dat ons meisje dagelijks naar de naschoolse opvang zou moeten gaan... Het besef dat het eerder uitzonderlijk zou zijn dat ofwel mama ofwel papa om half 4 aan de schoolpoort zouden staan. Bij deze moet ik dan ook toegeven dat 1 van de eerste dingen die ik gegoogled heb toen we terug thuis kwamen na de opendeurdag was: "opleiding leerkracht in avondschool". Een wanhoopsdaad? Goh, niet echt want eigenlijk moet ik ook toegeven dat het mij oprecht zou interesseren om les te geven. Als kind heb ik ettelijke uren les gegeven met mijn krijtbord aan mijn onzichtbare kinderen... Maar hoe je het draait of keert, de kunst van les te geven is mij niet toebestemd. Dus na enkele seconden de webpagina te verkennen, werd ik terug gekatapulteerd naar wie ik echt ben vandaag.


Inmiddels is de opendeurdag van haar school enkele weken geleden. Mijn rationeel denkvermogen heeft ondertussen de bovenhand kunnen nemen over mijn emoties. Dus nu op dit moment schrikt het mij minder af dat mijn meisje dagelijks naar de naschoolse opvang zal moeten gaan. Nu besef ik dat dit normaal is. Dat vele kindjes dit moeten doen. En dat is oké. Misschien zelfs meer dan oké!


Het schooltje waarvoor we haar willen aanmelden is trouwens beperkt tot enkel de kleuterjaren. Na de kleuterjaren zou ze moeten "verhuizen" naar een andere school. Op de opendeurdag werd het eerder meegegeven als een realiteit of als een "nadeel". Vandaag zegt mijn verstand: neen, dat is juist iets héél goed. Verandering is goed voor haar.


Hoe gek het ook klinkt, ik wil zoveel mogelijk verandering voor haar. Ik wil dat ze zich zoveel mogelijk moet aanpassen aan nieuwe situaties en omgevingen vol uitdagingen. Want in mijn professionele leven als HR business partner, word ik maar al te veel geconfronteerd met de term "veerkracht". Hierbij is het wetenschappelijk bewezen dat je als kind je veerkracht vooral opbouwt in je kinderjaren tussen 2 en 6 jaar. Dus hoe meer ik mijn meisje confronteer met verandering, hoe sterker ze mogelijks kan worden om veerkracht op te bouwen.


Anderzijds... Misschien is deze redenering mijn manier om mezelf te troosten dat ik niet dagelijks om half 4 mijn meisje zal kunnen ophalen. En dus misschien wel mijn manier om de realiteit te kunnen verzachten. Maar als dat nodig is om mij beter te doen voelen, dan is dat maar zo. Dan gooi ik maar al te graag mijn rationele argumenten in de strijd om mijn emoties onder druk te houden. Maar hoe dan ook, zal heel af en toe mijn bang mama-hartje even kloppen. Een bang mama-hartje die het liefst haar meisje zo dicht mogelijk bij haar wil houden.


Alleszins, laat mij nu maar even nog genieten van het baby-tijdperk...

School mag nog even wachten!

BABY-tijdperk, toch? ♡



  • Black Instagram Icon