Zoeken
  • Julie Bekaert

Claxon-gebruik maal 2!

Soms vraag ik mij af hoe mensen hun rijbewijs hebben gehaald. Afgelopen maand heb ik al ontzettend veel mensen vervloekt op de baan. Verschrikkelijk degoutant. Ik moet het echt even kwijt.


De vraag is: Heb ik deze ergernis al mijn hele leven lang of is deze extra aangewakkerd door de komst van mijn kleine meisje? Ja, de ergernis was er zeker al... maar is nu op momenten enorm vergroot. Hierdoor is ook mijn rijstijl matig gewijzigd. De meest opvallende indicator hiervan is mijn claxon-gebruik. Mijn auto heeft nog nooit zoveel getoeterd als voorheen!








Het eerste autoritje met baby Isolde

Terugdenkend aan de eerste dagen van het leven van Isolde in het ziekenhuis, werd de grootste zorg en aandacht aan mijn meisje besteed. Elke vroedvrouw, verpleegster en arts behandelde mijn meisje met veel liefde en zorg. Ook alle bezoekers, zowel familieleden als vrienden, waren zeer voorzichtig in elke handeling met ons mini fragiele meisje. Zeer mooi om te zien!

Klaar om het ziekenhuis te verlaten!


Slechts 3 dagen na haar geboorte, staan we dan plots met de maxi cosi in de hand op de parking van het ziekenhuis. Klaar voor ons eerste autoritje naar huis. Na een paar checks of de maxi cosi wel degelijk goed geïnstalleerd stond op de achterbank, vingen we ons autoritje aan. Onmiddellijk merkte ik op dat mijn vriend veel voorzichtiger aan het rijden was dan gewoonlijk. Het was alsof hij elk manouevre zo beredeneerd mogelijk wou uitvoeren. Ook dat was zo mooi om te zien.





Een lotje in de loterij

Want hoe je het draait of keert: eens je je op de baan begeeft, heb je het allemaal niet zelf meer in handen. Je kan de verkeersregels nog zo perfect mogelijk toepassen, dan nog is het soms een lotje in de loterij. Vaak denk ik: er moet maar 1 onnozelaar zijn die een foute inschatting maakt, of een fractie van een seconde zijn aandacht verliest. Daar heb je geen vat op. Pure onmacht. En dat is frustrerend, nog des te meer wanneer je zelf verantwoordelijk bent voor een hulpeloos jong wezentje.


Inmiddels zijn we 6 weken later. En hoewel we op dag 1 onmiddellijk verzot waren op ons meisje, is de liefde al 100 keren vergroot. Logisch ook, we kennen haar nu al een beetje beter en geraken steeds meer aan haar gehecht. Dus het frustratie-gevoel op de baan vergroot des te meer wanneer ik plots geconfronteerd word met een onlogisch en foutief manoeuvre van een andere bestuurder.


Waar ik vroeger vrij voorzichtig met mijn claxon omging, is er nu geen haar op mijn hoofd dat er aan twijfelt om mijn auto eens goed te laten roepen. Allemaal om die "onnozelaar op de baan" duidelijk te maken dat hij beter moet rijden. Met de hoop dat hij/zij er toch iéts uit leert.


Maar ook ik ben geen perfecte autobestuurder!

Ik wil zeker niet zeggen dat ikzelf een fantastische autobestuurder ben. Absoluut niet. Ik geef zelfs toe dat ik enige tijd in mijn leven schuldig ben geweest aan middenvakrijden. En nu verfoei ik zo'n bestuurders. Maar dus, ik maak vandaag ook nog fouten. En dat zal blijven gebeuren. Maar de kleinste fout, zowel van mij als van een andere bestuurder, kan mogelijks mijn meisje in het gevaar brengen. En daar krijg ik de rillingen van. Dus als een éxtra toeter-geluid dit kan behelpen, zal ik me zeker en vast niet inhouden!







  • Black Instagram Icon