Zoeken
  • Julie Bekaert

De eerste valpartij

Bijgewerkt: 22 dec 2019

Steeds meer begint ons meisje op ontdekking te gaan. Kruipend, schuivend, stap per stap zich vasthouden aan meubelstukken op haar hoogte enzovoort... En dat alles gaat - uiteraard - gepaard met vallen en opstaan. Af en toe een paar traantjes bij maar dat is oké. Dat waren we nu wel al gewoon.


Maar plots kwam haar eerste échte valpartij. Zo'n valpartij waar je het recht voor je ogen ziet gebeuren en vol onmacht moet zien hoe je meisje nu écht pijn krijgt door een stomme val. Alsof een val soms niet "stom" kan zijn... Maar je snapt wel wat ik wil zeggen?

Getroost worden bij papa ♡

Hoe die eerste echte valpartij eruit zag? Ze viel met haar voorste tandjes (en ze heeft er al zo weinig) op de salontafel om daarna nog eens naar achteren te vallen recht op haar hoofdje. En neen, niet op een zacht tapijt maar echt op een harde tegelvloer. Dus ja, dat kon niet anders dan écht pijn doen. En hoewel iedereen mij kent als één van de meest kleinzerige personen op aarde, kan ik echt met volle overtuiging zeggen dat eenieder écht pijn zou hebben bij zo'n valpartij.


Wat het met mij deed? De wereld stond even stil bij mij en mijn hoofd sloeg tilt... Aangezien haar tandjes nog zo fragiel zijn kwam er onmiddellijk veel bloed in haar mondje. Met andere woorden: het zag er absoluut niet fraai uit. Dus stel je hierbij maar héél veel drama bij: een wenend meisje vol pijn en een mama in tranen, zodanig in shock zonder enig rationeel denkvermogen om hier juist op in te spelen. Maar stel je hier gelukkig nog eens een papa voor die de situatie werkelijk goed inschatte en de boel kon kalmeren.


Nu zijn we inmiddels enkele weken later. Dus ja, mijn relativeringsvermogen heeft inmiddels die eerste echte valpartij kunnen categoriseren onder een van de zovelen die nog zullen komen.... En hoewel ik mijn meisje al talrijke keren heb zien wenen (wellicht van pijntjes/krampjes of gewoon al zeurend) werd die ene valpartij toch wel eentje dat me voor altijd zal bijblijven. Ik zal dat ene fragment dus nooit vergeten. Waarom? Ik realiseerde me plots dat mijn klein meisje nog zeer veel zal moeten vallen om nadien terug op te staan. Zowel letterlijk als figuurlijk. Ze zal nog zóveel fysieke pijntjes moeten doorstaan. Laat staan de emotionele pijntjes...


Hopelijk zijn alle toekomstige pijntjes even aanvaardbaar en onschuldig als diegene dat wat nu gehad hebben. Want wauw, ik mag er niet denken dat er iets érgers dan dat zou gebeuren. Daar kan ik zelfs geen woorden over schrijven. Neen. Dat kan niet. En vooral: neen, dat mag niet...


Mama zijn, het doet wat met je!

  • Black Instagram Icon