Zoeken
  • Julie Bekaert

Een dag die me al maandenlang bezig houdt

Zeer binnenkort is het de eerste schooldag voor ons meisje. Een dag die me al maanden lang bezig houdt. Er hebben zich al verschillende scenario's afgespeeld in mijn hoofd, met de nodige traantjes tot gevolg. Het is alsof mijn denkmolen overtoeren draait. Hoe komt het nu toch dat ik er zo emotioneel over ben? Kan ik niet gewoon eventjes terugvallen op een typisch mannelijk brein en louter denken "ja leuk seg, bijna eerste schooldag!". And that's it.

Een veelgestelde vraag die we krijgen: is Isolde zelf klaar voor haar eerste schooldag?

We denken van wel. Neen, we zijn zelfs zeker. Ze is momenteel het oudste kindje in de crèche en dat laat zich ook tonen. Hoewel ze daar de beste zorgen krijgt van de hele wereld, is het tijd om haar een beetje meer uit te dagen en uit haar comfort zone te halen. Een beetje meer zelfstandigheid in haar dagelijkse routines zal haar nog meer doen openbloeien. Maar begrijpt ze écht wat er concreet zal veranderen? Wat zal er in haar hoofdje omgaan als ze die grote klas met 20 nieuwe kindjes binnenwandelt?


Ik probeer dan snel terug te vallen op mijn rationele brein. "Kom op Julie. Een kind heeft veel meer veerkracht dan je denkt. Ze zal 's avonds wellicht heel moe (lees: lastig) zijn maar dat komt helemaal goed" En terwijl proberen we haar zoveel mogelijk warm te maken voor dat nieuwe hoofdstuk in haar leven. We passeren dagelijks voorbij haar school onderweg naar de crèche en vertellen dan over haar juf. Vol enthousiasme herhaalt ze alles dan en lijkt het echt alsof het een makkie zal worden.

Maar waarom houdt die eerste schooldag me dan zo hard bezig? Waarom ben ik er zo ontzettend hard mee begaan? Waarom schrijf ik er zelfs een blog over? Wel, laat me hieronder even een lijstje opmaken ter argumentatie. En laat dit vooral een briefje zijn naar mezelf toe om me gerust te stellen dat er voldoende redenen zijn om zo bewogen te zijn. Met andere woorden: dat het OKE is om me zo te voelen.


1. Afscheid nemen van de crèche

Met die eerste schooldag sluiten we vooral ook een ongelofelijk warm hoofdstuk van de crèche af. We nemen afscheid van de begeleidsters van de crèche die toch wel een plekje in ons hart hebben veroverd. Niet enkel hebben ze mijn respect doen groeien voor hun beroep, maar ook hebben ze dag in dag uit ons meisje écht graag gezien. Ik kan er uren over vertellen maar je begrijpt vast wat ik bedoel.


2. Haar wereld op z'n kop

Een klein meisje van 2,5 jaar komt plots in een volledige andere omgeving terecht vol onbekende gezichten. De wereld helemaal op z'n kop. En hoeveel we trachten om haar hierop voor te bereiden: eigenlijk zal ze het gewoon zélf moeten ondergaan. Niet enkel de eerste schooldag maar ook de eerste weken zal een zoektocht worden voor haar met vallen en opstaan. Letterlijk en figuurlijk. Mag ik trouwens niet gewoon -tegen alle GDPR wetgeving in- een kleine camera op haar hoofdje plaatsen zodat we alles perfect mee kunnen volgen? Zodat we nog beter begrijpen wat ze zal meemaken? Ik zou er zelfs veel geld voor geven.


3. Door die stomme COVID19 geen wenmomentje

Door die stomme stomme stomme COVID19 werd er op school geen wenmomentje georganiseerd om even kort kennis te maken. Al vermoed dat ik dat zo'n wenmomentje meer voor de ouders is weggelegd dan voor het kind. Hoe dan ook zal ze voor de allereerste keer haar klasje pas zien op de eerste schooldag zelf. Gelukkig heeft ze wel al eens kort kunnen facetimen met haar juf via de crèche. En dat brengt me onmiddellijk terug naar puntje 1 van deze lijst. Hoe hartverwarmend is het wel niet dat onze crèche hierin moeite heeft gestoken?


4. Een soort van schuldgevoel naar alle andere ouders toe

Als laatste zit ik met een soort van schuldgevoel. Want hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik op een of andere manier mijn excuses wil aanbieden. Klinkt vreemd, niet? Ik wil mijn excuses aanbieden aan alle ouders in mijn vrienden- en familiekring die vóór mij in de ongelofelijke hoedanigheid van mama of papa zijn gestapt. Nooit heb ik écht begrepen waarover het ging wanneer iemand me vertelde dat zijn/haar kindje voor het eerst naar school ging. Het klonk hoogstens als een "nieuwe dag" die ze als gezin doormaakten. Ik heb nooit het moment genomen om te vragen hoe ze ermee omgingen met dat nieuwe hoofdstuk in hun leven. Ik deed hoogstens een beetje smalltalk om nadien over te gaan tot gespreksonderwerpen die ik zelf meer kon vatten. Anderzijds hoop ik ten zeerste dat niet elke ouder deze fase even emotioneel doormaakt als mij. Maar ik durf wel te vermoeden dat ik niet de enige zal zijn...

5. En als laatste een praktische battle voeren om je kind "op tijd" zindelijk te krijgen

Oef. Nét op tijd. Welgeteld 2 weken voor de start van haar schoolcarrière gaf ze ons een signaal dat ze er klaar voor was. Voorheen reduceerde potjestraining zich tot het hopeloos heen en weer rennen om accidentjes op te kuisen, zonder enig effect. En uiteraard kwamen daar wat zorgen bij kijken. Tuurlijk wilt elke ouder zijn/haar kind zindelijk naar de eerste peuterklas sturen, om niet te veel last te leggen bij de juf die al genoeg kindjes onder haar hoede neemt. (Laat staan in COVID19 tijden) En hoewel je eigenlijk je kind hier totaal niet in kan forceren, verwachten we toch stiekem dat dit praktische gedeelte toch in orde komt, alsof er nog niet genoeg verandering zal zijn aan de start van een schoolcarrière...

Goed. Het is me gelukt om enigszins te verklaren waarom die eerste schooldag me al maandenlang bezighoudt. Het is nu een kwestie van dagen om die hoogdag ook effectief te gaan beleven. Niet meer in mijn hoofd maar dan werkelijk voor écht. En terwijl houd ik me vast aan bovenstaande foto waarin ze openbloeit als ze andere kindjes in de speeltuin ziet. Als dat een fractie kan weergeven van hoe Isolde haar eerste schooldag zal ervaren, ben ik er gerust in.


To be continued, in ongetwijfeld een volgende blog rond die eerste schooldag...

0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven