Zoeken
  • Julie Bekaert

Een soort van 2e zwangerschapsverlof


Deze titel doet misschien al foute dingen vermoeden. Dus laat mij ze al even toelichten: de COVID-19 lockdown periode staat voor mij niet gelijk aan verlof. Absoluut niet. Verlof zou ik ongetwijfeld op een andere manier willen invullen. Maar ik moet wel toegeven dat deze lockdown periode mij wel al meerdere déjà vu's heeft gebracht naar mijn zwangerschapsverlof van anderhalf jaar geleden. Een periode van 3 maanden puur samenzijn met mijn meisje.


Toen met veel geklungel om te leren hoe ik een baby verzorg. En nu met veel geklungel om de zorg te combineren met thuiswerk, en dat ook nog eens in een opgesloten wereld. Maar de kern van het verhaal is hetzelfde: veel quality time met mijn meisje. Dus in die zin is de conclusie van "een soort van 2e zwangerschapsverlof" wel gepast. En ja, ik ben heel dankbaar voor deze extra tijd. Want daar komt het echt op neer: éxtra tijd om mijn meisje nog veel beter te leren kennen.

Maar pas op, hiermee toon ik in de verste verte geen dankbaarheid voor dat venijnige virus. Neen. Uiteraard vind ik COVID-19 dramatisch erg met ongeziene gevolgen, zowel voor ons land als voor de hele wereld. Dat kan niets anders dan negatieve gevoelens opbrengen. En ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat er snel een einde komt aan dit hele verhaal. Zodat we allemaal terug ons normale leven kunnen oppikken, hoewel ik denk dat het "normale" leven voortaan een iets andere invulling zal krijgen...

Alleszins, we zitten inmiddels al meer dan een maand in lockdown. Al meer dan een maand is ons leven volledig geïmpacteerd. Zowel op werkvlak als op privévlak. 100% thuiswerk gecombineerd met 100% Isolde bij ons aangezien ook de crèche gesloten is. Of dat allemaal wat te managen valt? De ene dag wat beter dan de andere. En juist daarom neem ik nu en dan eens een dagje verlof om het toch iets aangenamer te kunnen maken.


Maar hoe hard en ergerlijk het soms ook is om alles te combineren op dezelfde vierkante meters, zo hard kan ik er soms ook écht van genieten. De afgelopen weken lijkt het alsof we Isolde nu pas écht goed leren kennen. Alle kleine karaktertrekjes en alle deugnieterij. Niets gaat nog aan ons voorbij! Wanneeer ze op het puntje staat om in overdrive te geraken (lees: crisis-momentje), wanneer ze zoveel honger heeft dat de hele buurt het mag horen en wanneer ze naar buiten wilt om te gaan voetballen. (lees: voetballen opheffen en verleggen)

Is ze al effectief zodanig veranderd tijdens deze lockdown periode?

JA. Duidelijk JA. Geen idee of het te wijten valt aan de leeftijd. Hoogstwaarschijnlijk zijn de sprongen op haar leeftijd nu veel opmerkelijker dan wanneer ze nog een "platte" baby was. Maar toch. Het is on-gelofelijk om te zien hoe ze al veranderd is in de laatste weken. Niet enkel het gehalte deugnieterij is gestegen, ook het aantal woordjes en het aantal decibels. De crèche, mijn familie... ze zullen toch verschieten wanneer ze haar terugzien in levende lijve!


Zodus, ik probeer echt het beste van te maken van deze lockdown periode. Van mijn tweede soort zwangerschapsverlof met mijn meisje. Ik probeer het als een geschenkje te zien dat ik nog eens zoveel tijd met haar kan spenderen doorheen de week. Niet enkel dat ene uurtje 's avonds voor bedtijd. Neen, ook alle momenten doorheen de dag. En uiteraard ook de minder goede momenten die dan toevallig volledig clashen met het thuiswerk. Absoluut. Die zijn er ook genoeg.


Maar hoeveel crisis-momenten er ook dagelijks moge zijn om het allemaal gecombineerd te krijgen met het thuiswerk, op het einde van de dag denk ik maar 1 ding: wauw, ik zie dat kind doodgraag en ik kan alleen maar blij zijn dat ik ze even full-time dichtbij mij heb!


  • Black Instagram Icon