Zoeken
  • Julie Bekaert

Een uitdaging in het kwadraat

Bijgewerkt: 29 dec 2019

Het lijkt soms alsof ik me in de meest intense levensfase bevind van mijn leven. En tegelijkertijd misschien ook wel de meest boeiende tot nu toe. Een levensfase waarin het aanvoelt alsof ik aan de ene kant toonaangevende keuzes maak in mijn carrière en aan de andere kant als mama een nieuw identiteit vorm binnen mijn nieuw gezinnetje.


Misschien wel kort door de bocht, maar ik hou van wel heldere conclusies. En hier zou ik zelfs durven vaststellen dat vele generatiegenoten eenzelfde intense levensfase beleven. Ik noem het graag een uitdaging in het kwadraat. Naar mijn mening gaan vele generatiegenoten rond de 30 jaar een dubbele uitdaging aan om een groeiend gezinsleven te combineren met een steeds meer renderend carrièrepad.


Hierbij wil ik absoluut niet meegeven dat ik op het hoogtepunt van mijn carrière zit. Laat ons hopen van niet. Maar vandaag op mijn 30 jarige leeftijd ben ik wel van die mening dat ik niet meer behoor tot de startende groentjes. Ik beschouw mezelf als iemand die een allereerste vorm van maturiteit heeft gevonden in het werkleven. Iemand die ook al iets beter weet welke richting ze wilt ingaan in haar carrière. En juist daarom voelt het aan alsof deze jaren in mijn carrière toonaangevend kunnen zijn om - toch met enige ambitie - iets te kunnen opbouwen waarin ik echt geloof.

En naast dat veeleisende werkleven komt nog eens de grootste levensverandering ooit bij: de verantwoordelijkheid krijgen over een nieuw mensje. Mama worden. Een immense verantwoordelijkheid waarvoor geen enkel diploma of certificaat gevraagd werd. Absuurd als je het mij vraagt.


Dit alles resulteert volgens mij in een uitdaging in het kwadraat. Aan de ene kant het beste van mezelf geven op het werk en aan de andere kant genoeg quality time doorbrengen met mijn gezin thuis. Quality time. Hoe meer hoe beter want dat is wat écht telt voor mij. Maar in hoeverre zijn die 2 werelden van werk en privé met elkaar te combineren? In hoeverre is het mogelijk om te streven naar perfectie op beide vlakken? Om dan nog maar te zwijgen over ons sociale leven met vrienden, of "me-time". Zeker ook niet te vergeten!

Misschien ligt het antwoord wel in het volgen van een goede cursus time management. Leren hoe ik met een iets minder haastig gevoel heen en weer keer tussen werk en gezin om overal op tijd te kunnen zijn. Op tijd voor mijn meetings op het werk, op tijd alle deadlines rond krijgen en dan op tijd mijn meisje halen aan de crèche. Best voor sluitingstijd om een boete te voorkomen. Daarna 's avonds even een momentje samen genieten thuis alvorens mijn meisje naar dromenland vertrekt. Daarna nog wat voorbereidingen treffen voor de volgende dag, zowel voor mijn meisje als voor het werk. En de volgende dag doen we dan alles terug opnieuw.


Tijd: een kritische factor als je het mij vraagt. Het lijkt alsof we niet genoeg tijd hebben. En dit gevoel om voortdurend te moeten goochelen met de tijd vreet soms aan mij. Continu een haastig gevoel om alles perfect te kunnen combineren. Want we gaan voor niets minder dan perfectie, toch?

Elke avond 1 uurtje quality time met mijn lief klein meisje. Heerlijk! ♡

Dus misschien kunnen we stellen dat die dubbele ambitie soms iets te veeleisend is. Of beter gezegd: soms eis ik zélf iets te veel van mezelf. En dan zou je je de vraag kunnen stellen: waarom toch? Waarom wil ik toch zoveel? Of beter: Waarom lijkt het alsof zowel ons werkleven als ons privéleven zo'n cruciale fase doormaken rond dezelfde jaren?

Mijn conclusie: nu ik zelf als 30-jarige mama ervaar hoe het is om een gezinsleven te combineren met een full-time en uitdagende job, stijgt mijn respect voor al mijn generatiegenoten die eenzelfde dubbele uitdaging aangaan. Misschien is het wel de meest energievretende fase van ons leven. Maar misschien ook wel de meest energiegevende. Hoe dan ook lijkt het mij ontzettend belangrijk om hier toch even bij stil te staan. Een beetje mindfulness nu en dan, om op die manier mijn focus te leggen waar ik ze zelf wil leggen, nog voordat deze mooie fase in een oogwenk aan mij voorbijgaat.


Stof tot nadenken...

Ik kan nog lang over dit onderwerp nadenken maar 1 ding staat vast: mijn meisje betekent de wereld voor mij!

  • Black Instagram Icon