Zoeken
  • Julie Bekaert

Introductie van de hoek


Bijna 2 jaar. Een peuter in hart en nieren die haar eigen willetje volop aan het ontdekken is. En dat vertaalt zich in heel veel deugnieterij dag in dag uit...


Deugnieterij voorbeeld 1

Water! (of eerder "Wate mama") Zoals het hoort ga ik dan direct om een beker water en geef ik die dan aan haar. Ze neemt flink een paar slokken, neemt even een pauze en giet dan de hele beker water uit op de grond terwijl ze recht in mijn ogen kijkt.


Deugnieterij voorbeeld 2

Flink aan het eten en het smaakt haar. Maar plots komt ze dan tot het besef dat ze er genoeg van heeft. Of haar buikje vol is dan? Geen flauw idee. Ze beslist dan alleszins om het eten dat dan nog in haar mond zit gewoon uit te spugen. En daarna nog wat gekkebekken te trekken en met haar handje het resterende eten uit haar mondje te halen.


Ik hoef waarschijnlijk geen andere voorbeelden op te lijsten aangezien dit duidelijk al illustreert hoe die deugnieterij zich verder ontwikkelt. En ja, tuurlijk is dit soms grappig. De eerste keer toen ze haar beker leeggoot op de grond recht voor mijn ogen, dacht ik letterlijk: haha grappig zicht. Maar na enkele seconden realiseerde ik me dat ik een gepaste reactie moet geven. Maar wat is dan een gepaste reactie? Geen flauw idee. Alleszins niet ermee lachen, want lachen alsof het een spelletje is, zal alleen maar een trend zetten dat het oké is om zomaar eten en drinken weg te gooien op de grond.


Maar hoe in hemelsnaam moeten we dan wél juist reageren? Waar heb ik een les gevolgd of geleerd hoe je zulke situaties moet aanpakken? O ja, nergens. Gewoon mijn eigen ding doen: mama zijn puur op het gevoel.


En dus bracht mijn gevoel tot het introduceren van de hoek. De traditionele alomgekende straf-methode om stoute kindjes in de hoek te zetten. Of ik andere alternatieven in mijn hoofd had? Goh, weinig. Om de een of andere reden dacht ik onmiddelijk aan de hoek, zonder de nood om dit verder op te zoeken of het wetenschappelijk ook ondersteund wordt dat dit de meest effectieve manier is. Neen. Ik categoriseer mezelf meer en meer als een mama die gewoon maar wat doet, puur op het gevoel met vallen en opstaan. Mijn inziens een hobbelend parcours voor élke ouder.


Zodus: de introductie van de hoek. Snel maakte ik een hoek in de living vrij (lees: speelgoed wegruimen) en had ik mijn kleine deugniet daarin gezet. Een eerste reactie van haar was: haha grappig! "Ik zal even weglopen en je zet mij terug in deze hoek dan? Leuk spelletje!"


Inmiddels heeft ze al een aantal keren de hoek mogen verkennen en lijkt het alsof het begint door te sijpelen dat dat helemaal niet een leuk spelletje is... Dus voor ons blijkt dit - voorlopig - wel te werken. Met andere woorden: voor ons is dit nu een juiste keuze waar we ons goed bij voelen. Misschien niet direct een goed gevoel voor ons meisje, maar dat maken we steeds goed met een dikke knuffel wanneer ze de hoek terug mag verlaten. Om dan verder te spelen en wellicht op weg te zijn naar een volgende deugnieterij...


  • Black Instagram Icon