Zoeken
  • Julie Bekaert

Leven in een COVID-19 film

Bijgewerkt: apr 28


15 april 2020. Al een maand lang leven we in een officiële lockdown, zonder goed en wel te weten wanneer alles er terug "normaal" uitziet. Een lockdown met 1 hardnekkig doel: een ongelofelijk lastig virus de wereld uit jagen! En liefst zo snel mogelijk.


De lockdown vraagt in principe aan iédereen om zijn of haar leven aan te passen. Om even onze maatschappelijke verantwoordelijkheid op te nemen zodat we er met z'n allen beter uit komen. (Laten we even abstractie maken van een aantal dommeriken die de regels aan hun laars lappen. Daar heb ik geen diplomatische woorden voor over.)

Wanneer Isolde ook eens een videocall wilt doen...

Wat betekent de lockdown voor ons?

- 100% thuiswerk. Elks met een goede portie aan dagelijkse videocalls.

- En o ja, stel je daarbij ons mini meisje nog eens voor die soms voor meer dan 100% aandacht opeist. Maar thank you God (of wie het ook moge wezen) dat ze effectief nog 2 dutjes doet overdag. Die 2 dutjes staan direct gelijk aan 2 efficiënte (lees: ongestoorde) werkmomenten. Dus bij deze mijn respect naar alle ouders toe die thuiswerk moeten combineren met kleine deugnietjes in huis!


Maar hoe raar moet deze nieuwe realiteit wel niet zijn voor haar? Van de ene dag op de andere zit ze alle dagen thuis. Weg met de structuur van de crèche. Ook geen andere kindjes meer om mee te spelen. Neen, puur verwennerij door mama en papa thuis. Met uitzondering van de dagen wanneer er gewerkt moet worden. Want dan "plots" ziet ze haar mama en papa spreken tegen een saaie laptop en hebben ze geen tijd meer voor haar. Hoe vreemd moet dat wel niet zijn?


1 ding is zeker: 2020 wordt een jaar om nooit te vergeten! We kijken nu al uit naar Pasen 2021 om samen met familie en vrienden te zeggen: Weet je nog vorig jaar? Toen we allemaal opgesloten zaten?


De hele lockdown is tot nu toe al een emotionele rollercoaster geweest. Ik vermoed (en hoop) dan maar dat iédereen door zo'n rollercoaster gaat tijdens zo'n lockdown... Zo'n verstoring van je normale routines: dat vraagt toch voor een beetje weerstand en gekke emoties? Maar Pasen is voor mij wel een klein dieptepuntje geweest... Toen kreeg ik het oprecht voor de eerste keer moeilijk om niet bij onze familie te zijn. Want hoe chaotisch en luid mijn familie ook is, ik zie ze doodgraag. Dus de stilte van Pasen dit jaar deed toch wel een klein beetje zeer.


Die emotionele rollercoaster brengt me vaak in een tweestrijd. Aan de ene kant is het puur genieten en aan de andere kant snak ik terug naar het "normale" leven.


Enerzijds puur genieten om gewoon samen gezellig thuis te zijn met mijn ventje en mijn meisje. Samen wandelen in ons dorpje en oneindig veel fietstochtjes maken op zoek naar paarden en vooral ook koeien. In de hoop dat Isolde ook naast "dada paard" ook eens "dada koe" zou zeggen...

Ook resulteren die wandeltochtjes mooi in wat me-time voor de andere. Met andere woorden: we hoeven niet altijd met z'n drietjes op stap te gaan. Als Floris met Isolde eens alleen gaat fietsen, betekent dit logischerwijze dat ik even het huis voor mij alleen heb. Even een rustig momentje doen en laten wat ik wil. Heerlijk.

Aan de andere kant van het spectrum snak ik ook echt naar het "normale" leven. Het leven waarbij je zonder enige zorgen even bij je ouders kan passeren, om hen te laten genieten van ons meisje en stiekem een lekkere maaltijd mee te pikken. Het leven waar je vrij bent om af te spreken met je vriendinnen waar en wanneer je wilt. Kortom: het leven waar je niet voortdurend van het ene videogesprek in het andere moet vallen. Neen, onze familie en vrienden écht kunnen zien en horen.


Maar misschien moeten we allemaal wat wijsheid halen uit dit lockdown-tijdperk. Toch minstens een paar levenslessen. Even onthaasten in ons chaotische leven. Even de tijd vinden om praktische taken thuis te doen waartoe je anders nooit zou komen. Even genieten van de meest eenvoudige momenten van het leven. En bovenal de grootste levensles: never take anything for granted!

Conclusie: we leven precies in een film. Ik heb het al vaak genoeg luidop gezegd. En ik moet toegeven: het is best wel een interessante film. Eentje die mij wel kan boeien. Zien hoe mensen reageren op deze hoogstnodige lockdown en ook leren hoe ik er zelf mee omga. Mezelf nog een beetje beter leren kennen door nog meer te beseffen wie en wat ik nodig heb. Een film vol wijze levenslessen. Een film die hopelijk voor altijd in ons geheugen gegrifd zal staan. Een film waar we vooral moeten hopen dat er geen tweede episode komt met een andere virale vijand.


En laat mij vooral even afsluiten dat ik mijn pollekes mag kussen met mijn gezinnetje, mijn lieve familie en mijn zotte vrienden. Dat iedereen maar veilig is en rustig in zijn kot blijft. Voor zolang het nodig is. Om daarna ze allemaal plat te knuffelen!

  • Black Instagram Icon