Zoeken
  • Julie Bekaert

Mijn mama-zijn

Bijgewerkt: 18 dec 2018


Op dit eigenste moment is baby Isolde naar tv aan het kijken. Of met andere woorden: vanuit haar lig-stoeltje aan het staren naar al die flitsende beelden, vol verbazing en verwondering. Zo mooi om te zien. Soms wou ik dat wij, volwassenen, nog wat meer verwonderd zouden zijn. Van kleine dingetjes. Het leven zou veel eenvoudiger zijn.


Baby Isolde is nu 2 maanden in ons leven. Soms voelt het aan als slechts een paar dagen en soms als meerdere jaren. Maar 1 ding is zeker: ik hoef echt niet terug naar het pre-Isoldetijdperk. Ik leef in het nu. En ik hou ervan.




In deze blog-post probeer ik even voor mezelf te analyseren wat voor een mama ik ben geworden op die 2 maanden tijd. Want voor mij werd ik pas mama vanaf de geboorte. Ja, ik droeg haar al 9 maanden in mijn buik maar eerlijk... Het besef was er allerminst dat er effectief een mini-mensje in mij zat. Nog steeds vind ik dat moeilijk om te geloven. Dus mijn mama-zijn is gestart op 7 oktober 2018. Geen dag vroeger. Maar wel heel snel voelde ik iéts. Iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld. "Verantwoordelijkheid over een mini-mensje." Mijn mini-mensje. Mijn baby Isolde.


En omdat het iets compleet nieuws was, denk ik dat ik nooit kon voorspellen hoe ik zou zijn als mama. Uiteraard had ik voornemens om een bepaalde soort mama te worden, met haar eigen stijl. Maar die voornemens vervagen onmiddellijk zodra je oog in oog komt te staan met je baby. Alles wordt anders. En misschien is er wel een stukje van mezelf mee veranderd.


---------------------------------------------------------------------------------------------

  • Beschermend of eerder nonchalant?

Zoals ik nonchalant door het leven fladder, wou ik absoluut even zorgeloos mama worden van mijn kleine baby.


Vaak hoorde ik verhalen van jonge mama's die de eerste nachten zeer bezorgd waren over elk geluidje dat de baby maakte. Zou er iets zijn? Zou ze pijn hebben? En vooral wanneer ze géén geluidjes maakt: ademt de baby nog? Wel... met enige beschaamdheid moet ik bekennen dat ik mij nooit echt zorgen maak of ze nog ademt. In plaats van mij af te vragen waarom ze geluidjes maakt, denk ik: "oei, dat is lastig al die geluidjes...". Dus de nonchalance komt hier zeker al naar boven dat ik jammer genoeg snel in de veronderstelling ga dat alles wel oké zal zijn. En dus, terwijl ik deze woorden neerpen, eis ik toch van mezelf om iets meer argwanig te worden. Een flinke gezonde baby mag ik nooit for granted nemen.


Mijn nonchalance komt ook naar boven in kleine momenten. Het zoveelste moment wanneer haar fopspeen op de grond is gevallen. Moet dit dan gewassen worden? Naar mijn aanvoelen: neen. Tenzij de grond echt vuil is natuurlijk! Maar zoniet, denken mijn medische hersenkronkels dat dit haar sterk moet maken. Hoe meer weerstand, hoe beter.


Maar naast die zorgeloze mama-kant, komt er nu en dan ook een duiveltje in mij naar boven. Een duiveltje dat overbeschermend wordt. En wanneer komt dat duiveltje in mij naar boven? Op de meest onvoorspelbare momenten. Vooral in de eerste weken. Maar ook nu nog. En volgens mij zal dat nog even blijven duren. Ik noem het een duiveltje dat mij soms egoïstisch kan maken. Op die momenten wil ik baby Isolde absoluut niet delen met de wereld. Ik wil haar voor mezelf houden. Letterlijk. Dan wil ik niet dat ze geknuffeld wordt door anderen. Neen, ze is van mij. En dat egoïsme laat ik mezelf ook toe dan. Want ik ben haar mama. En ik wil mij er niet schuldig over voelen.


Maar op andere momenten, heb ik niet liever dat andere mensen haar vasthouden en knuffelen. Dan wil ik zoveel mogelijk pronken met haar en dan mag iedereen haar entertainen en proefondervindelijk vaststellen hoe leuk ze wel niet is! Ja, heel vreemd en heel tegenstrijdig hoe ik soms ben als mama. Ach ja... Mama worden. Het doet wat met je... !


  • Streng of eerder mild?

Hoewel het op haar prille leeftijd nog vrij ongewoon is om al "streng" te zijn, forceer ik mezelf er toch in. Uiteraard zal ik steeds proberen om haar zo goed mogelijk te helpen. Maar als ze nu eens weent zónder enige logische reden... dan zal ik ze even laten wenen. En meestal draait ze wel bij dan. Want geef toe, zelf hebben we ook wel eens een slechte dag of een slecht moment? En dan zagen we wel eens. Zo werkt dat ook bij babies, denk ik dan.


De echte opvoedingstechnieken zullen waarschijnlijk pas nodig zijn op latere leeftijd. Wanneer mijn baby iets minder baby is geworden. En nog steeds ben ik er niet uit of ik dan eerder haar vriendin wil worden of haar strenge mama? Een combinatie van de 2 lijkt mij ideaal. Maar iets in mij zegt dat ik waarschijnlijk eerder een strenge mama zal worden. Een strenge mama die vaak wel eens met haar neus tegen de deur zal lopen. Maar dat hoort erbij.


Hoe ik denk over speelgoed? Zo weinig mogelijk. Zeker in het begin. Uiteraard wil ik haar verwennen nu en dan. Maar is het niet fantastisch om te zien hoe een kind vaak meer verwonderd kan zijn door de verpakking of een simpele doos in plaats van het dure speelgoed? En wanneer ze dan eens een echt speelgoedje krijgt, zal ze nóg veel blijer zijn. Misschien denk ik er compleet anders over binnen een paar jaren, wanneer ik wat meer mama-ervaring op mijn teller heb staan. Maar toch. Dit is hoe het nu aanvoelt. En dat is dan ook mijn voornemen. Ik wil ze verwennen op mijn manier. Door veel quality time met elkaar, ons gezinnetje, veel meer dan een berg vol speelgoed.


---------------------------------------------------------------------------------------------



Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik besef dat er zóveel verschillende mama-stijlen zijn. Allemaal goed op hun eigen manier. En hoewel je nog zoveel voornemens kunt hebben op voorhand, je kan nooit echt weten hoe je effectief als mama zal zijn.


Mama-zijn onderga je. En van nature uit creëer je je eigen mama-stijl. Op basis van je eigen aanvoelen en verworven kennis gaanderweg. Ieder haar eigen stijl. Dus waarom kritiek geven op andere mama's? Dat is zo onnodig. Nogmaals: ieder haar eigen stijl. Elks met vallen en opstaan. En dat is goed. Dat maakt het mama-zijn juist zo bijzonder.


1 reactie
  • Black Instagram Icon