Zoeken
  • Julie Bekaert

Op het gemakje

Bijgewerkt: 29 aug 2019

Nu en dan krijg ik de vraag: "wat kan ze al?" Toen ik de eerste keer die vraag hoorde, dacht ik.... Wat moet ze kunnen dan? (en stel je daarbij een verwarrend dom blond-gezichtje bij ;-))


Uiteraard begrijp ik nu dat die befaamde vraag refereert naar "of ze al kan kruipen", "of ze al kan rechtstaan", "of ze al haar eigen melkje kan drinken" en nog zoveel meer. En ook nu betrap ik mezelf erop dat ik diezelfde vraag stel aan andere mama's van kleine baby's.

Haar kruip-startpositie, zeer vaak gevolgd door terug op de poep te gaan zitten. Alles stap per stap ツ

Dus om op de vraag terug te komen: Wat kan ze? => Voor mij is het echt oké om op die vraag te moeten antwoorden. Je zal er mij zeker niet mee in een lastige positie plaatsen. Maar ik maak mij hierbij gewoon de bedenking: waarom? Waarom steeds die focus op wat een baby'tje al kan of nog niet kan. Waarom lijkt die vraag ingeburgerd te zijn in de clichéset van vragen? Soms denk ik: laat een baby'tje vooral gewoon een baby'tje zijn dat zijn of haar eigen tempo kiest om te doen of laten wat hij of zij wilt.


Anderzijds kan ik me ook de bedenking maken dat de vraag "Wat kan ze al?" een zeer logische vraag is. Want tenslotte hebben we het over een baby. Buiten slapen & eten zijn er niet veel andere spannende activiteiten op de dagplanning van een baby. Dus in dat opzicht lijkt het mij vrij logisch dat de aandacht gaat naar de ontwikkelingsstappen van een baby. En dus: over wat een baby al dan niet al kan.

"Op het gemakje" zou ook een leuze kunnen zijn die mooi bij ons gezinnetje past. Floris en ik zijn soms heel chill zijn als ouders. (lees: een beetje lui) We laten het allemaal op ons af komen. En met momenten vrees ik soms: we zijn iets té chill. Misschien moeten we nu en dan wat assertiever zijn en nadenken over hoe we haar meer kunnen stimuleren. Of nadenken over eventuele risico's wanneer een baby'tje meer mobiel wordt. Misschien moeten we niet altijd op ons rustig tempo ervan uitgaan dat alles wel oké zal verlopen. Hoogstwaarschijnlijk zal dit zich vertalen naar een hoger risico op builtjes en pijntjes. Anderzijds straalt ons eigen rustig tempo zich misschien uit naar Isoldeke toe. Wie weet heeft ze daardoor beslist om ook zelf alles rustig volgens haar tempo te doen. Who knows?

Niet zo lang geleden waren we bij een paar vrienden die zich allemaal in eenzelfde baby-fase bevinden. Ik heb daar ontzettend van genoten. Om gewoon eens gerechtvaardigd te zijn om het echt bijna alleen maar over onze baby's te praten. Want dat was nu even hetgene dat we vooral wouden delen met elkaar. Alleszins, ik herinner mij een gesprek waarbij iedereen deelde in de groep wanneer zijn/haar baby al kon kruipen. Op die betreffende dag konden we enkel maar het gesprek volgen aangezien baby Isolde nog niet had beslist om de kruipwereld te verkennen. Dus Floris en ik hoorden vol bewondering hoe snel het soms kan gaan bij anderen. En dat is perfect OK. En toen plots, uit het niets, hoorde ik Floris zeggen: "Ah, maar Isolde kan al haar eigen tuutje in haar mondje steken". Misschien overdrijf ik over het moment zelf, maar ik zag op dat moment een glunderende papa die vol trots het meest banale weetje deelde in de groep. WAUW, ik kreeg kiekenvel. Het was zo onwaarschijnlijk mooi voor mij om dat moment te beleven, om te zien dat ik het beste ventje in de wereld heb gekozen...

Conclusie

Baby Isolde gaat voor de rustige aanpak. Op het gemakje. Ondanks het feit dat ze haar kruip-competenties zonet heeft gevonden, beslist ze om het toch nog even rustig aan te pakken. En zo leren we haar steeds beter kennen. Ons Isoldeke. Alles op het gemakje.

  • Black Instagram Icon