Zoeken
  • Julie Bekaert

To share or not to share

Een eeuwig dilemma waarmee ik al maanden worstel. De ene dag al wat meer dan de andere maar het blijft geregeld in mijn hoofd spoken. "To share or not to share". Wil ik wel zoveel persoonlijke verhalen en beelden delen van mijn leven? Of komt er een moment (nu?) dat ik al mijn publicaties en foto's offline wil halen om de privacy van mijn gezinnetje te respecteren? Of is het kwaad al geschied?

Kopzorgen krijg ik er van. Of misschien is dit vooral eigen aan mama zijn, of eerder vrouw-zijn? Voortdurend gedachten wikken en wegen in mijn hoofd en ondertussen minuten en uren verspillen aan nodeloze zorgen.


Alleszins, de verhalen die ik hier en op social media deel gaan grotendeels over mijn geluk. Mijn gezinnetje, mijn alles. Maar het bijna-2-jarige meisje uit dit gezinnetje heeft niet zelf kunnen kiezen om haar leven te delen online. Dus het lijkt me zeer logisch om bewogen te worden door dit gevoelige dilemma.

Of al dat denken al voor enige verheldering heeft gezorgd? Neen. Op dit moment blijf ik mijn juliestories delen, omdat het voor mij op dit moment goed aanvoelt. En in deze gekke wereld die soms alles op zijn kop zet, wil ik op dit moment vooral kunnen toevertrouwen op mijn eigen gevoel. En dus blijf ik er voor kiezen om mijn verhalen te delen. Vaak verhalen over de meest kleine dingen van het leven omdat die vaak het grootste geluk brengen.


Het ding is... Soms voel ik mij zodanig gezegend en gelukkig dat ik het echt moét delen. Alsof mijn hele ziel me aanzet om snel even een verhaaltje te schrijven, zodat ik het goed kan registreren en vooral nooit kan vergeten. Want wauw, dat visuele geheugen van mij is letterlijk een grap. Een gezicht vergeet ik zeer snel, dus nieuwe ontmoetingen kunnen voor mij altijd nieuw blijven wat tot de meest schaamtelijke situaties kan leiden. Gelukkig genoeg staan de belangrijkste mensen in mijn leven toch iets beter geregistreerd met een extra slotje op, mede dankzij mijn juliestories. En wanneer ik dus mijn juliestories herbekijk, kan ik momenten herbeleven die ik anders misschien wel zou vergeten zijn. Een beetje alsof ik het maximale potentieel uit mijn geluk wil halen? Het klinkt heel gek en dat besef ik ook wel...

Of ik vooral mijn happy juliestories deel? Waarschijnlijk wel. Ook mijn instagram geeft een beduidend rozig beeld van mijn leven. En dan hoor ik af en toe terechte opmerkingen in discussies dat instagram een veel te gefilterd beeld toont, letterlijk en figuurlijk. Iedereen deelt voornamelijk de mooie en leuke momenten. Ja dat klopt. En ja, soms geeft mij dat ook een minder aangenaam gevoel om te zien hoe eenvoudig en perfect een andermans leven soms kan zijn. Het lijkt soms alsof ze nooit slechtgezind zijn en nooit eens ruzie maken met hun vriend over het huishouden.


Maar misschien moeten we dan gewoon onze eigen kijk wat nuanceren en begrijpen dat het normaal is dat iedereen vooral het leuke wil benadrukken. Want daar leven we toch voor? En laten we vooral benadrukken dat het leven geen wedstrijd is. Dus wanneer ik mezelf begin te vergelijken met anderen (eigen aan vrouw-zijn) wilt mijn rationele zelve me echt wakker schudden. "Stop ermee. En leef gewoon zoals jij het wilt." Want hoe je het draait of keert, iedereen doet gewoon maar wat. Iedereen volgt gewoon zijn gevoel en dat is perfect oké.


Ook even een dankwoordje aan alle andere bloggers & influencers op social media. Vooral de mama's die soms van 's ochtends tot 's avonds laat mij inspireren met hun verhalen. Vaak de meest banale momenten van het dagelijkse leven. En ja ik vind dat fijn. Ik vind dat zelfs zeer fijn. Want in het leven is er geen enkele school opgericht die je leert om mama te zijn. Er is geen enkel certificaat die opgevraagd wordt in het gemeentehuis om aan te tonen dat je weet hoe je een kind moet opvoeden. Dat je weet hoe je je kind waarden en normen leert die passen in onze maatschappij. Dat je weet hoe je je kind kan bijsturen als er niet geluisterd of gehoorzaamd wordt. Neen. Voor alles kan je een opleiding volgen maar niet voor het ouderschap. Kinderen waardig opvoeden, naar mijn mening de basis van alles.


Dus in mijn mama-zijn probeer ik vooral mijn eigen gevoel te volgen. Instinctief dag in en dag uit gewoon mama leren zijn met vallen en opstaan. En daarom ben ik heel dankbaar dat ik mezelf als ouder kan herkennen bij het lezen van andere verhalen. En dat die herkenning mij op een of andere manier kan bevestigen dat ik goed bezig ben. En dat ik gewoon verder mijn eigen ding kan blijven doen. Dus die juliestories zal je nog even zien blijven verschijnen...


  • Black Instagram Icon