Zoeken
  • Julie Bekaert

Wanneer "trots" een hele nieuwe betekenis krijgt

Bijgewerkt: 25 sep 2019


☆ 4 maanden jong ☆

Trots zijn.

Fier zijn.


Een begrip dat ik wel kende maar dat maar écht betekenis heeft gekregen sinds een paar weken. Plots voelde ik écht hoe het is om fier te zijn. Fier op mijn meisje. Zo fier als een pauw, tot de duizendste macht.


En uiteraard kan mijn meisje nog niet de wereld verzetten. Daarbovenop komt nog eens dat ik als "mama" ontzettend bevooroordeeld ben. Er is geen grotere partijdigheid dan diegene van een mama naar haar kind toe. Maar goed. Laat mij maar even die rol spelen. Laat mij maar gewoon die mama zijn die door haar roze bril kijkt. Een felroze bril om een kleine superster-baby te bewonderen.

melkjes overal en altijd!

En hoewel ik weet dat ik door die roze bril kijk, kan ik dus nog steeds zo ontzettend trots worden bij de kleinste dingen. Enkele voorbeelden van de afgelopen weken:


- wanneer mijn meisje heel braaf was op een familiefeest. En niet zomaar een familiefeest. Een feest met een zeer hoog aantal decibels waar de ene na de andere nieuwe prikkel werd afgevuurd. Maar toch bleef ze haar kalmte bewaren en stal ze hiermee ook de show.

- wanneer mijn meisje geen bezwaar maakt wanneer ze in het midden van de dag in haar bedje wordt gelegd met de vraag om een dutje te doen

- wanneer mijn meisje uit het niets een glimlachje tovert naar ons

- wanneer mijn meisje 's ochtends nog even in haar wiegstoeltje zit te chillen terwijl ik mij aan het aankleden ben

- enzovoort...


Bij zo'n momenten word ik overladen met fierheid. Kiekenvel over mijn hele lichaam. Me zó gezegend voelen met zo'n pracht van een meisje. En soms zodanig verbaasd zijn dat Floris en ik dit leventje zelf op de wereld hebben gezet. Dat hebben we mooi gedaan denk ik dan. ツ


O ja... Ik moet ook wel nuanceren dat er ook andere momenten zijn. Momenten waar er minder trotsheid naar boven komt. Maar dan refereer ik weer naar die roze bril die maakt dat mijn geheugen enkel die "wauw"-momenten filtert. Want tenslotte zijn dát de momenten die tellen, als je het mij vraagt.


Om af te sluiten (en om in herhaling te vallen): ik ben trots. Zeer trots. Ik zou van de daken kunnen schreeuwen dat Isolde mijn dochtertje is. En ergens doe ik dat ook via het schrijven van deze blog... En ik ga en zal me hier niet voor inhouden. Ik ga en zal mijn fierheid nooit verstoppen. Integendeel! ツ


  • Black Instagram Icon